Bernardino Giuseppe Bucci
Luiza Piccarreta
Zbiór wspomnien o Sludze Bozej

 Ciotce Rozarii, wiernej strazniczce zycia Slugi Bozej Luizy Piccarrety

Bernardino Giuseppe Bucci
Kapucyn

Luiza Piccarreta 

Zbiór wspomnien o Sludze Bozej
(tlum. E. Joanna Kaczynska)

wlasnosc Autora

Slowo wstepne

Serdeczna troska o przechowanie pamieci naszego prostego ludu, który codzienna praca i pokornym przyjmowaniem zyciowych utrapien wzbudzil i wzbudza milosc u Boga i bliznich sklonila o. Bernardina Bucciego, naszego brata kapucyna, do spisania „rodzinnych wspomnien” o Luizie Piccarrecie, powszechnie zwanej przez ten lud „swiatobliwa Luiza".

Zainteresowanie jej osoba jest szczególnie silne, zarówno ze wzgledu na zblizenie do mistyki, jakie obserwujemy ostatnimi czasy (a przeciez Luize nalezy uwazac za mistyczke, gdyz poprzez kontemplacje i spokojne przyjmowanie cierpien fizycznych osiagnela wysoki stopien zazylosci z Jezusem), jak i dlatego, ze znalo ja i odwiedzalo kilku naszych braci (o. Fedele z Montescaglioso, o. Wilhelm z Barletty, o. Salvatore z Corato, o. Terencjusz z Campi Salentina, o. Daniel z Triggiano, o. Antoni ze Stigliano, o. Józef z Francavilla Fontana – zeby wymienic choc kilku), którzy jej przekazali podstawowe elementy duchowosci franciszkanskiej, przejmujac od niej milosc do Chrystusa i zarliwosc w wypelnianiu Bozej Woli.

Niechaj wiec ksiazka ta, w która tyle entuzjazmu i pracy wlozyl o. Bernardino, pomoze wszystkim czytelnikom dokladniej sie zapoznac z duchowoscia Luizy i przyczynic sie do jej beatyfikacji.

O. Marian Bubbico
Prowincjal Zakonu Kapucynów Mniejszych Apulii.

Wstep

W dziecinstwie mialem w staly i bezposredni kontakt ze Sluga Boza, bo ciotka moja, Rozaria Bucci, opiekowala sie Luiza w dzien i w nocy przez niemal piecdziesiat lat. Obydwie zarabialy na zycie robieniem koronek klockowych. Moja rodzina byla spokrewniona z rodzina Piccarretów. Siostry moje, Iza, Maria i Gemma bywaly czesto w domu Luizy, równiez po to, by uczyc sie koronkarstwa. Luiza najbardziej lubila Gemme, dla której sama wybrala imie, gdy mala sie urodzila. Siostra Luizy, Angelina, matkowala moim siostrom na chrzcie i bierzmowaniu. Bylismy ze soba w takiej zazylosci, ze w rodzinie wszyscy mówili do niej „ciociu Angelino".

Z Luiza stosunki byly bardzo bliskie. Pamietam, ze moja matka chodzila do niej czesto i toczyla z nia dlugie rozmowy. Nie wiadomo czego one dotyczyly. Mysle, ze Luiza przepowiedziala matce wczesna smierc. Wnosze to z tego, ze matka czesto mówila o smierci i dawala nam do zrozumienia, ze nie pozyje dlugo. Zmarla w wieku piecdziesieciu jeden lat, w trzy lata po Luizie. W chwili smierci miala na sobie koszule Slugi Bozej. Ja osobiscie dostawalem od Luizy obrazki swiete i wizerunki patronów. Pomimo bliskich i rodzinnych stosunków, przed Luiza nie odzywalem sie niemal wcale, tak wielkie wywierala na mnie wrazenie.

Zebralem i zanotowalem duzo materialu, ale nie wszystko moglem tu uporzadkowac tak, aby moglo wyjsc drukiem; zbyt wiele kosztowaloby to pracy i czasu, którym niestety nie dysponuje. Musialem dokonac wyboru i opublikowac tylko te materialy, które uwazalem za najbardziej interesujace. Nie chce przez to powiedziec, ze przypadki pominiete nie zasluguja na uwage. Przeciwnie – jestem przekonany, ze kazde wydarzenie dotyczace Piccarrety przyda sie, by lepiej osadzic jej postac w epoce, w której zyla.

Postanowilem jednak dalej pracowac nad porzadkowaniem i wyszukiwaniem wspomnien o Luizie, bo chcialbym opublikowac szersza biografie Slugi Bozej, dzielo, które rozpoczalem juz od pewnego czasu i które mam nadzieje wkrótce zakonczyc.

ojciec Bernardino Giuseppe Bucci

Rozdzial pierwszy

Rys biograficzny

Miala szczescie urodzic sie w jednej z rodzin patriarchalnych, jakich wciaz jeszcze jest sporo w naszym apulijskim srodowisku, a które ukochawszy sobie wiejskie zycie zaludnily nasze osady. Jej rodzice, Vito Nicola i Róza z domu Tarantino mieli piec córek: Marie, Rachele, Filomene, Luize i Angele. Maria, Rachela i Filomena powychodzily za maz. Angela, która wszyscy nazywali Angelina, pozostala w staropanienstwie i mieszkala razem z siostra Luiza az do smierci.

Luiza przyszla na swiat w niedziele in albis i tego samego dnia zostala ochrzczona. W kilka godzin po narodzinach ojciec zawinal ja w koc i zaniósl do parafii, gdzie udzielono jej Chrztu Swietego.

Nicola Piccarreta byl rzadca folwarku rodziny Mastrorilli, polozonego w skalistym regionie Murge, w miejscowosci Torre Disperata, 27 kilometrów od Corato. Kto zna te okolice, umie docenic spokój i cisze, jaka panuje w cienistych dolinach polozonych wsród pelnych slonca, nagich, kamienistych wzgórz. W tym folwarku Luiza spedzila dlugie lata dziecinstwa i dojrzewania. Przed domem wciaz jeszcze stoi rozlozyste, prastare drzewo morwowe z wielka dziupla u dolu, gdzie dziewczynka chowala sie, by pomodlic sie w ukryciu przed wzrokiem ciekawskich. To tutaj, w tym samotnym, slonecznym miejscu rozpoczela sie dla Luizy owa boska przygoda, która miala ja wprowadzic na sciezki cierpienia i swietosci. Tutaj przecierpiala wielkie meki z winy nieczystego, który czasem dreczyl ja równiez fizycznie. Luiza bronila sie przed jego napasciami modlac sie usilnie, zwlaszcza do Najswietszej Maryi Panny, która pocieszala ja swa obecnoscia.

Opatrznosc Boza tak prowadzila swymi tajemniczymi sciezkami te mloda dziewczyne, ze nie znala ona zadnej innej radosci, prócz Boga i Jego Laski. I rzeczywscie, pewnego dnia Pan rzekl do niej: „Przepatrzylem swiat caly przygladajac sie kazdemu stworzeniu z osobna, szukajac najmniejszego ze wszystkich. Ciebie znalazlem wsród tak wielu, najmniejsza ze wszystkich. Upodobalem sobie twoja malosc i wybralem cie; powierzylem cie moim aniolom, zeby czuwali nad toba – nie po to, aby uczynic cie wielka, ale po to, by strzegli twej malosci – a teraz chce, aby spelnilo sie wielkie dzielo mojej Woli. Dlatego nie poczujesz sie wielka, a przeciwnie: Wola moja uczyni cie mniejsza, i dalej bedziesz malenka córka Bozej Woli" (por. Tom XII, 23 marca 1921).

Rodzina wziela je za chorobe i zwrócila sie o pomoc do lekarzy. Lecz zaden pytany lekarz nie wiedzial, co czynic wobec przypadku klinicznego tak dziwnego i jedynego w swoim rodzaju. Luiza cierpiala na kadaweryczna sztywnosc ciala, choc przejawiala oznaki zycia, i nie bylo lekarstwa zdolnego usmierzyc jej niewymowne cierpienia. Gdy wyczerpano wszystkie srodki znane sztuce medycznej, zwrócono sie o pomoc do ksiezy. Wezwano do jej wezglowia, ojca Kosme Loiodice z zakonu augustynów, który przebywal wtedy u rodziny ze wzgledu na tzw. ustawe Siccardiego (1). Ku ogromnemu zdziwieniu obecnych wystarczyl znak krzyza nakreslony przez kaplana na jej biednym ciele, aby chora natychmiast powrócila do normalnego stanu. Po powrocie ojca Loiodice do zakonu wzywano kilku kaplanów swieckich, którzy kreslac znak krzyza przywracali Luize do przytomnosci. Byla ona przekonana, ze wszyscy ksieza sa swieci, lecz pewnego dnia Pan Jezus powiedzial jej: „Nie dlatego, ze wszyscy sa swieci – zebyz nimi byli! – ale tylko dlatego, ze kontynuuja moje kaplanstwo na swiecie, ty musisz byc zawsze posluszna ich autorytetowi i nigdy im sie nie sprzeciwiac bez wzgledu na to, czy sa dobrzy czy zli” (por. Tom I). Przez cale swoje zycie Luiza bedzie zawsze posluszna autorytetowi ksiezy. Bedzie to jeden z powodów jej najwiekszego cierpienia. Codzienna potrzeba interwencji kaplana, aby móc powrócic do zwyklych zajec, bedzie dla Luizy zródlem najglebszego upokorzenia. Poczatkowo najwiekszy brak zrozumienia i przykrosci spotykal ja wlasnie ze strony ksiezy, którzy uwazali ja za dziewczyne egzaltowana, szalona, za osobe, która chce zwrócic na siebie uwage otoczenia. Pewnego razu pozostawili ja w zesztywnieniu przez ponad dwadziescia dni. Luiza, po zaakceptowaniu swego stanu ofiary, znalazla sie w warunkach zycia bardzo szczególnych: codziennie rano odnajdywano ja sztywna, skurczona bez ruchu na lózku i nikt nie byl w stanie jej rozprostowac, podniesc reki, poruszyc glowa, badz nogami. Jak wiemy, potrzebny byl ksiadz, który by ja poblogoslawil i znakiem krzyza odjal te sztywnosc, aby mogla powrócic do swych codziennych zajec (robila koronki klockowe). Rzecz niezwykla: jej spowiednicy nie byli nigdy jej kierownikami duchowymi – to zadanie Pan Nasz pragnal zachowac dla siebie. Jezus przemawial do niej osobiscie. Udzielajac nauk, poprawiajac i karcac w razie potrzeby, stopniowo wprowadzil Luize na najwyzszy stopien doskonalosci. Przez dlugie lata Luiza byla madrze nauczana i przygotowywana na przyjecie daru Bozej Woli.

Ówczesny arcybiskup Józef Bianchi Dottula (22 grudnia 1848 – 22 wrzesnia 1892), uslyszawszy o wydarzeniach w Corato i po wysluchaniu opinii kilku ksiezy zechcial na wlasna odpowiedzialnosc zajac sie tym dziwnym przypadkiem i przemyslawszy gleboko cala sprawe wyznaczyl Luizie specjalnego spowiednika w osobie Wielebnego Michala De Benedictis, zacnego kaplana, któremu dziewczyna otworzyla swa dusze do glebi. Ksiadz, czlowiek ostrozny i swietego charakteru, narzucil granice cierpieniom Luizy i zakazal jej czynic cokolwiek bez swego przyzwolenia. To wlasnie ksiadz Michal nakazal Luizie zjedzenie przynajmniej jednego posilku dziennie, nawet jezeli zaraz potem miala zwrócic wszystko, co zjadla. Luiza miala zyc tylko Wola Boza. To wlasnie wtedy, gdy byla pod opieka ksiedza Michala, dostala pozwolenie na stale przebywanie w lózku jako ofiara pokuty. Byl rok 1888. Od tamtej pory Luiza pozostala przykuta do swego loza meki, w pozycji siedzacej, przez nastepne piecdziesiat dziewiec lat, az do smierci. Zauwazmy, ze do tej pory, pomimo, ze przyjela swój stan ofiary, czynila to jednak tylko czasami, gdyz posluszenstwo zakazywalo jej ciaglego pozostawania w lózku. Lecz od pierwszego dnia roku 1889 pozostanie w nim na zawsze.

W 1898 roku nowy arcybiskup Tomasz De Stefano (24 marca 1898 – 13 maja 1906) przyslal innego spowiednika, ksiedza Januarego Di Gennaro, który bedzie sprawowal ten urzad przez dwadziescia cztery lata. Ten spowiednik, przeczuwajac cuda, jakich Pan dokonywal w duszy Luizy, nakazal jej kategorycznie spisywac wszystko, co w niej czynila Laska Boska. Na nic byly wszelkie argumenty, jakimi Sluga Boza starala sie wymówic od tego zadania, nawet argument o bardzo znikomych umiejetnosciach pisarskich nie pomógl. Ks. January Di Gennaro pozostal zimny i niewzruszony, choc wiedzial, ze biedaczka ukonczyla tylko pierwsza klase szkoly podstawowej. Musiala sie poddac. W ten sposób, dnia 28 lutego 1898 rozpoczela pisanie dziennika, który mial objac az trzydziesci szesc grubych tomów! Ostatni rozdzial zakonczyla dnia 28 grudnia 1939, kiedy dostala polecenie nie pisania juz wiecej.

Po smierci spowiednika, 10 wrzesnia 1922 zastapil go kanonik Franciszek De Benedictis, który byl przy niej tylko cztery lata, gdyz i on zmarl 30 stycznia 1926. Arcybiskup Józef Leo (17 stycznia 1920 – 20 stycznia 1939) przyslal na spowiednika zwyczajnego Luizy mlodego ksiedza Benedykta Calviego, który pozostal przy niej az do jej smierci, dzielac z nia wszystkie cierpienia i nieporozumienia, jakie mialy spotkac Sluge Boza w ostatnich latach jej zycia.

W poczatkach wieku lud naszej ziemi mial szczescie poznac Blogoslawionego Hanibala Marie Di Francia, podrózujacego po Apulii w poszukiwaniu miejsca na meski i zenski dom dla zgromadzenia, które wlasnie zalozyl w Trani. Uslyszawszy o Luizie Piccarrecie udal sie do niej z wizyta i od tej pory te dwie wielkie dusze zwiazal na zawsze wspólny cel. Równiez inni wielcy kaplani odwiedzali Luize, jak na przyklad jezuita ojciec January Braccali, ojciec Eustachiusz Montemurro, zmarly w opinii swietosci, oraz przewielebny Ferdynand Cento, nuncjusz papieski i kardynal Kosciola Swietego. Blogoslawiony Hanibal zostal spowiednikiem nadzwyczajnym i redaktorem pism Luizy, które wladze koscielne w miare ich konczenia badaly i zatwierdzaly. Okolo roku 1926 blogoslawiony Hanibal nakazal Luizie spisanie w zeszycie wspomnien z dziecinstwa i mlodosci. Blogoslawiony Hanibal opublikowal wiele pism Luizy, m. in. slynna ksiazke Zegar Meki, która doczekala sie czterech wydan. Dnia 7 pazdziernika 1928, po wykonczeniu domu sióstr zgromadzenia Bozej Gorliwosci w Corato, zgodnie z osobistym zyczeniem bl. Hanibala przeniesiono Luize do klasztoru. Bl. Hanibal zmarl byl juz wtedy w opinii swietosci w Messynie.

W dniu 7 pazdziernika 1938, na polecenie przelozonych Luiza musiala opuscic klasztor i znalezc sobie nowe mieszkanie. Ostatnie dziewiec lat zycia spedzila w domu na ulicy Maddalena, w miejscu, które dobrze znaja starzy mieszkancy Corato, pamietajacy jak 8 marca 1947 roku wynoszono stamtad zwloki Luizy.

Zywot Luizy byl nadzwyczaj skromny; posiadala bardzo niewiele dóbr doczesnych. Mieszkala w wynajetym domu, razem z siostra Angelina, która otaczala ja serdeczna opieka, wraz z kilku innymi poboznymi kobietami. Pieniadze, którymi dysponowala, nie wystarczaly nawet na oplate czynszu. Robila wciaz koronki na klockach, zarabiajac tyle, zeby starczylo na utrzymanie siostry, bo sama przeciez nie potrzebowala ani ubran, ani butów. Pozywienie jej skladalo sie z mikroskopijnych posilków, przynoszonych jej przez pomocnice Rozarie Bucci. Luiza nie zadala niczego, nie prosila o nic, a przelkniete jedzenie natychmiast zwracala. Nie wygladala na osobe umierajaca, ale tez nie wygladala zdrowo. A jednak nigdy nie byla bezczynna, zuzywala sily w cierpieniu i pracy, zas zycie jej, w oczach osób, które ja znaly do glebi, bylo nieustajacym cudem.

Godna podziwu byla jej calkowita obojetnosc na wszelkie korzysci materialne, które nie pochodzilyby z jej codziennej pracy! Stanowczo odmawiala przyjmowania pieniedzy i prezentów, które usilowano jej robic z rozmaitych powodów. Nigdy nie przyjela wynagrodzenia za swoje ksiazki. Blogoslawionemu Hanibalowi, który chcial jej wreczyc sumy nalezne za prawa autorskie, odpowiedziala: „Ja nie mam zadnych praw, bo to co jest tam napisane nie jest moje” (por. „Wstep” do ksiazki Zegar Meki, Messyna, 1926). Odmawiala oburzona i zwracala pieniadze, które pobozni ludzie czasem dla niej przesylali.

Mieszkanie Luizy przypominalo klasztor, ciekawscy nie mieli tam wstepu. Odwiedzalo ja zawsze kilka kobiet, zyjacych tym samym duchem, oraz dziewczeta przychodzace na nauke haftu i robienia koronek na klockach. Z tego wlasnie kólka zrodzilo sie wiele powolan zakonnych. Lecz jej wychowawcze dzielo nie ograniczalo sie li tylko do dziewczat, takze wielu mlodych chlopców wstepowalo do róznych zakonów lub zostawalo kaplanami.

Dzien zaczynal sie dla niej okolo piatej rano, kiedy do domu przychodzil ksiadz, by ja poblogoslawic i odprawic Msze swieta, co na ogól czynil jej spowiednik, badz jakis oddelegowany w tym celu kaplan. Byl to przywilej przyznany jej przez papieza Leona XIII i potwierdzony przez sw. Piusa X w roku 1907. Po Mszy swietej Luiza pograzala sie w modlitwie dziekczynnej na jakies dwie godziny. Okolo ósmej zaczynala prace na klockach, która trwala do poludnia. Po skromnym obiedzie pozostawala w swym pokoju sama, w skupieniu. Po poludniu, po ponownej kilkugodzinnej pracy odmawiala Rózaniec. O ósmej wieczorem zaczynala pisac dziennik, po czym okolo pólnocy szla spac. Rano znajdowano ja nieruchomo skulona na lózku, sztywna, z glowa pochylona na prawo. Trzeba bylo interwencji kaplana, aby przywrócic ja z powrotem do normalnego stanu i posadzic na lózku.

Luiza zmarla majac osiemdziesiat jeden lat, dziesiec miesiecy i dziewiec dni, 4 marca 1947, po pietnastu dniach ostrego zapalenia pluc, jedynej choroby stwierdzonej w calym jej zyciu. Zmarla w chwili, gdy noc chylila sie ku koncowi, o tej samej godzinie, o której normalnie kaplanskie blogoslawienstwo uwalnialo ja z usztywnienia. Byl wtedy arcybiskupem J.E. ks. Franciszek Petronelli (25 maja 1939 – 16 czerwca 1947). Luiza umarla na lózku w pozycji siedzacej. Okazalo sie niemozliwe wyprostowac ja i polozyc, a jej cialo – i to jest nadzwyczajne – nie uleglo rigor mortis i zachowalo zwykla pozycje.

Gdy rozeszla sie wiesc o smierci Luizy, cala ludnosc okoliczna zaczela naplywac do jej domu i konieczna byla interwencja strózów porzadku publicznego, aby zapanowac nad tlumem, który w dzien i w nocy ciagnal nieprzerwanie, by zobaczyc kobiete, która byla tak droga wszystkim sercom. Wszedzie rozlegaly sie glosy: „Swiatobliwa Luiza nie zyje!”. By zadowolic wszystkich, którzy chcieli ja zobaczyc, wladze miejskie i sanitarne przyzwolily na wystawienie zwlok Luizy przez cztery dni. Na jej ciele nie pojawily sie slady rozkladu. Nie wygladala na zmarla – siedziala na swym lózku ubrana na bialo; wydawalo sie, jakby przed chwila zasnela, bo jak juz mówilem, zwloki nie ulegly rigor mortis. Rzeczywiscie bez zadnego wysilku mozna bylo obracac jej glowe, unosic rece, poruszac dlonmi i palcami; unoszac jej powieki widac bylo, ze oczy sa lsniace, nie zasnute mgla smierci. Wszyscy uwazali, ze zyje jeszcze, tylko spi gleboko. Specjalnie zwolane Konsylium lekarskie oswiadczylo po uwaznych ogledzinach, ze Luiza nie zyje i trzeba ja uznac za rzeczywiscie zmarla, a nie w letargu, jak wszyscy sobie wyobrazali.

Luiza powiedziala kiedys, ze urodzila sie „na odwrót”, a wiec sluszne bylo, zeby jej smierc takze wygladala „na odwrót” w stosunku do smierci innych ludzi. Zmarla tak, jak zyla, w pozycji siedzacej, i tak tez udala sie na cmentarz, w specjalnie skonstruowanej trumnie, oszklonej z przodu i po bokach, aby wszyscy mogli ja widziec, siedzaca jak królowa na swoim tronie, ubrana na bialo, z napisem Fiat na piersi. Ponad czterdziestu ksiezy, cala Kapitula i wszyscy miejscowi zakonnicy szli w kondukcie pogrzebowym; siostry zakonne niosly po kolei na barkach jej trumne, ogromny tlum ludzi otaczal ja zewszad. Ulice wypelnialo nieprzebrane morze ludzi, niektórzy powchodzili na balkony i dachy domów. Kondukt szedl bardzo powoli, z trudem torujac sobie droge. Uroczystosci pogrzebowe malej córki Bozej Woli odbyly sie w Kosciele Matce, gdzie Msze Swieta odprawila Kapitula w komplecie. Cale Corato odprowadzilo ja na cmentarz. Kazdy chcial wrócic do domu z jakas pamiatka, z kwiatkiem, którym dotknal trumny zmarlej. Kilka lat pózniej trumne ze zwlokami przeniesiono do kosciola farnego Santa Maria Greca.

W roku 1994, w swieto Chrystusa Króla w Kosciele farnym, w obecnosci licznie zgromadzonych wiernych i gosci z zagranicy, Jego Ekscelencja ks. Arcybiskup Carmelo Cassati uroczyscie otworzyl proces beatyfikacyjny Slugi Bozej Luizy Piccarrety.

Najwazniejsze daty

1865. Dnia 23 kwietnia, w niedziele in Albis w Corato (prowincja Bari) urodzila sie Luiza Piccarreta, córka Vita Nicoli i Rózy z d. Tarantino, którzy mieli piec córek: Marie, Rachele, Filomene, Luize i Angele.

1872. Przyjela Jezusa w Eucharystii w Niedziele in Albis i tego samego dnia J.E. Ks. Arcybiskup Józef Bianchi Dottula z Trani udzielil jej sakramentu Bierzmowania.

1883. W wieku lat 18 widzi z balkonu swego domu Jezusa uginajacego sie pod ciezarem krzyza, który mówi jej: „Duszo, wspomóz mnie”. Od tej chwili zyje w samotnosci, w ciaglym zjednoczeniu z niewymowna Meka swego Boskiego Oblubienca.

1888. Zostaje Córka Maryi i Tercjarka Dominikanka przybierajac imie Siostry Magdaleny.

1885 - 1947 Dusza wybrana, anielska oblubienica Chrystusa, pokorna i pobozna, obdarzona przez Boga nadzwyczajnymi darami, ofiara niewinna, posredniczka Bozej Sprawiedliwosci, przez szescdziesiat dwa nieprzerwane lata przelezane w lózku jest Zwiastunka Królestwa Bozej Woli.

4 marca1947 Pelna zaslug, w wieczystej swiatlosci Bozej Woli konczy swe ziemskie dni tak, jak zyla, aby zatriumfowac wsród aniolów i swietych w nieskonczonym blasku Bozej Woli.

7 marca 1947 Jej smiertelne szczatki pozostaja wystawione przez cztery dni na widok publiczny, aby nieprzebrane tlumy wiernych przybyle do jej domu mogly ujrzec po raz ostatni Swiatobliwa Luize, tak droga ich sercu. Luiza odbywa swa ostatnia ziemska droge triumfalnie, sunac jak królowa posród dwóch szpalerów ludu. Caly kler diecezjalny i zakonny odprowadza jej trumne na cmentarz. Nabozenstwo odbywa sie w Kosciele Matce z udzialem calej Kapituly. Po poludniu Luiza zostaje pochowana w kaplicy rodowej Calvich.

3 lipca 1963 Jej szczatki zostaja ostatecznie zlozone w kosciele farnym Santa Maria Greca.

20 listopada 1994 W swieto Chrystusa Króla, ks. Arcybiskup Cassati otwiera uroczyscie proces beatyfikacyjny Slugi Bozej Luizy Piccarrety w obecnosci licznie przybylych miejscowych wiernych i gosci z zagranicy.

Na zdjeciu: Pierwszy obrazek Slugi Bozej Luizy Piccarrety, wydany w roku 1948, opatrzony imprimatur ks. abpa Fr. Reginalda Addaziego O.P.

Spowiednicy i kierownicy duchowi

1. ojciec Kosma Loiodice zakonnik i pierwszy spowiednik

2. Ks. Michal De Benedictis spowiednik mlodziutkiej Luizy, wyznaczony w 1884 r. na jej oficjalnego spowiednika przez ksiedza biskupa Józefa B. Dottule

3. Ks. January Di Gennaro proboszcz parafii sw. Józefa, spowiednik od r. 1898 do r. 1922; jako cwiczenie w posluszenstwie nakazal Sludze Bozej spisywanie codziennie kazdego objawienia Pana

4. O. Hanibal Maria Di Francia od r. 1919 do r. 1927 z polecenia biskupa byl jej spowiednikiem nadzwyczajnym; z ramienia Kosciola byl redaktorem pism Slugi Bozej; opublikowal kilka jej pism, m. in. Zegar Meki

5. Ks. Kard. Ferdynand Cento nuncjusz papieski i kardynal Swietego Kosciola Rzymskiego

6. Ks. Franciszek De Benedictis spowiednik od roku 1922 do 1926, nastepca ks. Januarego Di Gennaro

7. Ks. Felice Torelli proboszcz parafii Santa Maria Greca

8. Ks. Ciccio Bevilacqua Koadiutor Kosciola farnego, okazjonalny spowiednik

9. Ks. Lukasz Mazzilli Koadiutor, okazjonalny spowiednik

10. Ks. Benedykt Calvi od r.1926 do 1947 staly spowiednik z polecenia arcybiskupa Józefa Leo

Ks. Peppino Ferrara, odprawial czasem nabozenstwa w domu Luizy.

Ks. Vitantonio Patruno, odprawial czasem nabozenstwa w domu Luizy.

Ks. pralat Klemens Ferrara, odprawial czasem nabozenstwa w domu Luizy.

Ks. Cataldo Tota, rektor Seminarium w Bisceglie i proboszcz kosciola sw. Franciszka

Ks. Michal Samarelli, Wikariusz Generalny Bari.

Ks. Ernest Balducci, Wikariusz Generalny Salerno.

Ks. Ludwik D’Oria, kierownik duchowy Regionalnego Seminarium Duchownego w Molfetta i Wikariusz Generalny Trani.

Takze wielu innych kaplanów, zakonnych i diecezjalnych, których tu nie wymieniamy, od czasu do czasu z róznych powodów odwiedzalo dom Slugi Bozej.

Na zdjeciu: Ks. Benedykt Calvi, ostatni spowiednik Luizy Piccarrety

Biskupi (3)

1. Ks. Bp Bianchi Dottula Józef 1848-1892
2. Ks. Bp Marinangeli Dominik 1893-1898
3. Ks. Bp de Stefano Tomasz 1898-1906 [Luiza zaczyna pisac dzienniki].
4. Ks. Bp Vaccaro Juliusz 1906, administrator
5. Ks. Bp Carraro Franciszek P. 1906-1915
6. Ks. Bp Regime Jan 1915-1918
7. Ks. Bp Tosi Eugeniusz 1918-1920, administrator
8. Ks. Bp Leo Józef M. 1920-1939
9. Ks. Bp Petronelli Franciszek 1939-1947. Zmarl 16 czerwca 1947, trzy miesiace po swiatobliwej smierci Luizy Piccarrety.
10. Ks. Bp Addazzi Reginald G.M. 1947-1971. Nadal Luizie tytul Slugi Bozej i pozwolil na rozpowszechnianie obrazka z jej podobizna i z modlitwa.
11. Ks. Bp Carata Józef od 1971, emerytowany. Zaczal sprawe od kanonicznego zatwierdzenia w roku 1986, po dziesiecioletnich zabiegach, Towarzystwa Bozej Woli w Corato. Jednoczesnie na prosbe kardynala Palazziniego, prefekta Swietej Kongregacji do Spraw Swietych wydal polecenie zebrania swiadectw o Sludze Bozej.
12. Ks. Bp Cassati Carmelo, emerytowany. Otworzyl proces beatyfikacyjny Luizy Piccarrety w dniu swieta Chrystusa Króla, w roku 1994.
13. Ks. Bp Jan Baptysta Picchierri, aktualnie biskup Trani. Zajmuje sie w chwili obecnej sprawa beatyfikacji Slugi Bozej Luizy Piccarrety.

Lista pism Luizy Piccarrety

Dlatego z najwyzsza niechecia i powodowana jedynie posluszenstwem zaczela pisanie dnia 28 lutego 1899.

Tomy Daty

Tom III od 1 listopada 1899 do 4 wrzesnia 1900

Tom V od 19 marca do 30 pazdziernika 1903

Tom VI od 1 listopada 1903 do 16 stycznia 1906

Tom VII od 30 stycznia 1906 do 30 maja 1907

Tom VIII od 23 czerwca 1907 do 30 stycznia 1909

Tom IX od 10 marca 1909 do 3 listopada 1910

Tom X od 9 listopada 1910 do 10 lutego 1912

Tom XI od 14 lutego 1912 do 24 lutego 1917

Tom XII od 16 marca 1917 do 26 kwietnia 1921

Tom XIII od 1 maja 1921 do 4 lutego 1922

Tom XIV od 4 lutego do 24 listopada 1922

Tom XV od 28 listopada 1922 do 14 lipca 1923

Tom XVI od 23 lipca 1923 do 6 czerwca 1924

Tom XVII od 10 czerwca 1924 do 4 sierpnia 1925

Tom XVIII od 9 sierpnia 1925 do 21 lutego 1926

Tom XIX od 23 lutego do 15 wrzesnia 1926

Tom XX od 17 wrzesnia 1926 do 21 lutego 1927

Tom XXI od 23 lutego do 26 maja 1927

Tom XXIV od 19 marca do 3 pazdziernika 1928

Tom XXVII od 23 wrzesnia 1929 do 17 lutego 1930

Tom XXVIII od 22 lutego 1930 do 8 lutego 1931

Tom XXIX od 13 lutego do 26 pazdziernika 1931

Tom XXX od 4 listopada 1931 do 14 lipca 1932

Tom XXXI od 24 lipca 1932 do 5 marca 1933

Tom XXXII od 12 marca do 10 listopada 1933

Tom XXXIII od 19 listopada 1933 do 24 listopada 1935

Tom XXXIV od 2 grudnia 1935 do 2 sierpnia 1937

Tom XXXV od 9 sierpnia 1937 do 10 kwietnia 1938

Tom XXXVI od 12 kwietnia do 28 grudnia 1938

Na zdjeciu: Sluga Boza pisze dzienniki wpatrzona w krucyfiks

Noty:

(1) Hrabia Giuseppe Siccardi (1802-57) w roku 1850 przedstawil projekt ustawy znoszacej przywileje kleru oraz wladze sadu koscielnego w panstwie sabaudzkim

(3) Publikujemy liste biskupów diecezji w Trani za zycia Luizy Piccarrety oraz tych, którzy interesowali sie sprawa jej beatyfikacji.

Rozdzial Drugi

Królestwo Bozej Woli

Och, jakze placze Jezus, jak wzdycha nad waszym losem! I szlochajac prosi, abyscie przyzwolili Jego Woli panowac w was. Chce odmienic wasz los, chce by chorzy ozdrowieli, by slabi nabrali sil, by biedni wzbogacili sie, by niestali nabrali stanowczosci, chce z was, niewolników, uczynic królów. Nie pragnie od was wielkiej pokuty, ani dlugich modlów, ani niczego innego – chce tylko, aby w was panowala Jego Wola, i abyscie przestali zyc wedlug waszej.

Posluchajcie, blagam, mojego wezwania – chodzcie ze mna do Raju, gdzie mieliscie poczatek, bo tam Najwyzsza Istota stworzyla czlowieka, by go uczynic królem wszelkiego stworzenia, aby nad wszystkim panowal. Dane mu królestwo to wszechswiat caly, ale berlo, korona, wladza wziely sie z duszy jego, w której mieszkalo Boskie Fiat jak Król sprawujace rzady – Ono stanowilo o prawdziwej królewskiej godnosci czlowieka. Czlowiek ten mial królewskie szaty, jasniejsze od blasku slonca, jego czyny byly szlachetne, a piekno porywajace. Bóg milowal go wielce, zabawial sie z nim, nazywal go swym malym królem i synem. Bylo szczescie, lad i harmonia.

Lecz czlowiek ten, pierwszy nasz ojciec, zdradzil siebie samego i swoje królestwo, jednym aktem swej woli napoil gorycza Stwórce, który go ponad wszystko wyniósl i ukochal. Utracil wiec czlowiek swe królestwo, królestwo Bozej Woli, w którym wszystko bylo mu dane. Wrota Raju zamknely sie przed nim i Bóg odebral królestwo czlowiekowi. A tymczasem posluchajcie mojego sekretu.

Najwyzsze Fiat czeka na nas, wola nas, wzywa bysmy je sobie wzieli. Któz wiec zdobedzie sie na to, by nie siegnac po nie, któz bedzie na tyle przewrotny, by nie wysluchac jego wolania, nie przyjac tak wielkiego szczescia?

Dlatego do was wszystkich wolam, posluchajcie mnie! Wy znacie moja Malosc, wiecie, ze jestem najmniejszym ze stworzen… oto poszukam sobie schronienia w Bozej Woli wraz z Jezusem, a jednoczesnie zamieszkam, ja – malenka, w waszym lonie i jeczac i placzac bede stamtad pukala do waszych serc, proszac was, jak nedzna zebraczka, o wasze lachmany, o wasze stroje zalobne, o wasza nieszczesna wole, by dac ja Jezusowi, aby ja wszystka spalil i powierzywszy wam Swoja Wole przywrócil wam Swoje Królestwo, Swoje szczescie, czysty blask Swej królewskiej szaty. Och, pojmijcie, co znaczy Boza Wola! W niej sie zawiera niebo i ziemia; jezeli z nia obcujemy, wszystko jest nasze, wszystko ma z nas swój poczatek; ale gdy bez Niej zyjemy, kazda rzecz jest przeciw nam; a jesli cos posiadamy, to dlatego, ze jestesmy prawdziwymi rabusiami naszego Stwórcy i zyjemy z oszustwa i kradziezy.

Dlatego, jezeli chcecie Ja poznac, przeczytajcie te slowa; w nich znajdziecie balsam na rany okrutnie wam zadane przez ludzka wole, w nich swiezy powiew na wskros boski, nowe zycie niebianskie; poczujecie Niebo w duszy, otworza sie przed wami nowe horyzonty, zaswieca nowe slonca i czesto spotkacie pragnacego dac wam Swoja Wole Jezusa z zaplakanym obliczem. Jezus placze, bo chce was widziec w szczesciu, a widzac jak bardzoscie nieszczesliwi szlocha i wzdycha, modli sie o szczesliwosc dla Swych dzieci. Proszac, byscie podali Mu swoja wole, aby uwolnic sie od nieszczescia, obdarza was Swoja, na potwierdzenie daru Jej królestwa.

Dlatego do wszystkich wolam. Wolam razem z Jezusem, poprzez Jego lzy, poprzez Jego gorace westchnienia, poprzez Jego palace Serce, pragnace udzielic Swego Fiat. Z tego Fiat wyszlismy, z Niego mamy zycie – jest wiec konieczne i sluszne, abysmy do Niego powrócili, do tego cennego i nieskonczonego dziedzictwa.

W pierwszej kolejnosci apeluje do Najwyzszego Kaplana, Ojca Swietego, Przedstawiciela Kosciola Swietego, a wiec Przedstawiciela Królestwa Bozej Woli. Oto u Jego swietych stóp ta mala istota sklada to królestwo, azeby swiat z nim zapoznal, azeby ojcowskim, miarodajnym glosem wezwal wszystkie swe dzieci do zamieszkania w tym swietym królestwie. Niechaj Najwyzsze Fiat przepoi serce swego Przedstawiciela na ziemi i zapali w nim pierwsze Slonce Bozej Woli, a poczawszy swe zycie w Osobie najwyzszej Glowy Kosciola, niechaj rozszerzy swe nieskonczone promienie na caly swiat i wszystkich oswieci swym swiatlem, i zjednoczy w jedna owczarnie z jednym Pasterzem!

Drugi apel zwracam do wszystkich Kaplanów. Lezac krzyzem u stóp kazdego z nich, prosze ich i blagam, aby zechcieli zainteresowac sie i zapoznac z Wola Boza. I powiadam im: kazdy ruch, kazdy czyn najpierwej z Niej bierzcie, wiecej, schroncie sie w Fiat, Jemu sie zawierzcie, a poznacie jak slodkie i drogie jest zycie Wola Boza – wszelkie wasze dzielo z Niej czerpiac poczujecie w sobie Boska sile, uslyszycie niemilknacy glos, który bedzie wam mówil rzeczy wspaniale, nigdy przedtem nie slyszane, poczujecie w sobie swiatlosc, która oddali wszelkie zlo, poruszy narody i odda panowanie nad nimi w wasze rece.

Ilez waszych wysilków pozostalo bez skutku, bo nie ma w was zycia Bozej Woli! Rozdawaliscie narodom chleb przasny, bez zaczynu Fiat i dlatego byl im twardy i niestrawny gdy go jadly; a nie czujac w sobie zycia, nie usluchaly waszej nauki. Spozyjcie wiec ten chleb boskiego Fiat - tylko wtedy bedzie Ono zylo w was i we wszystkich innych jednym zyciem i jedna wola.

Trzeci mój apel kieruje do calego swiata, do wszystkich mych sióstr, braci i dzieci. Wiecie, dlaczego kazdego z was wzywam? Bo kazdemu chce udzielic zycia Bozej Woli! Jest Ona czyms wiecej niz powietrze, którym wszyscy oddychamy; jest jak slonce, które nas wszystkich obdarza swym swiatlem; jest jak bicie serca, które chce bic w kazdym; a ja, jak dziecko male chce i wzdycham, byscie wszyscy przyjeli zycie poprzez Fiat. Och, gdybyscie tylko wiedzieli, ile otrzymacie darów, zycie oddalibyscie, aby zapanowala w kazdym z was!

Stad, ze wszelkie stworzenie posiada Boza Wole, która nad nim panuje i dzieki niej wszystkie sa mozne i wladne; sa od nas szlachetniejsze, bo w nas panuje wola ludzka – ona nas poniza, oslabia i obezwladnia. Jesli baczac na wlasny los odrzucimy ludzka wole i przyjmiemy zycie Bozej Woli, wtedy i my staniemy sie mozni i wladni; bedziemy bracmi i siostrami wszelkiego stworzenia, które nie tylko przestanie nas dreczyc, ale tez pozwoli nad soba zawladnac; bedziemy szczesliwi w zyciu doczesnym i w wiecznosci!

Czy jestescie radzi? Totez pospieszcie sie: posluchajcie mnie, pokornej nicosci, która was tak ukochala. Wtedy i ja bede rada, bo bede mogla powiedziec, ze wszyscy moi bracia i siostry to Króle i Królowe, bo mieszka w nich Boza Wola!

Odwagi, odpowiedzcie na wezwanie.

Tak, wzdycham, byscie mi odpowiedzieli jednoglosnie, co wiecej – nie sama was wzywam, nie sama blagam: wraz ze mna, glosem czulym i lagodnym wzywa was mój slodki Jezus, który tyle razy wrecz z placzem mówi nam: „przyjmijcie moja Wole, zyjcie nia; wnijdzcie do Jej królestwa".

Wiedzcie, ze pierwszym, który prosil Ojca Niebieskiego aby przyszlo Jego Królestwo i stala sie Wola Jego tak w niebie, jak i na ziemi, byl Pan Nasz w modlitwie Ojcze Nasz. Przekazujac nam Swa modlitwe wzywal nas i prosil, abysmy sie modlili: „Fiat Voluntas Tua sicut in coelo et in terra".

Dlatego tez, ilekroc odmawiacie Ojcze Nasz, Jezusa ogarnia tak wielkie pragnienie, by dac wam Swe Królestwo, swoje Fiat, ze spieszy powtarzac wraz z nami: „Ojcze, ja prosze Cie o to wraz z mymi dziecmi, spraw, by sie wnet stalo”. Tak wiec sam Jezus modli sie jako pierwszy, a potem i wy za nim modlicie sie odmawiajac Ojcze Nasz. Czyzbyscie mogli odmówic tak wielkiego daru?

Wiedzcie, ze ja, mala istota, widzac gorace pragnienie Jezusa, Jego szalone i pelne lez westchnienia, by dac wam swoje Królestwo, swoje Fiat, chce, wzdycham i zabiegam o to, by wszystkich was ujrzec w Królestwie Bozej Woli, uszczesliwionych usmiechem Jezusa. Ale jesli nie uda mi sie przekonac was modlitwa i lzami, to spróbuje uczynic to natretnym blaganiem, tak u Jezusa, jak i u was.

Wysluchajcie wiec tej marnej istoty, niech juz nie wzdycha, odpowiedzcie mi z serca: „juz dobrze, niech sie stanie…. wszyscy pragniemy królestwa Bozej Woli. Fiat". (1)

Nieznane modlitwy (2)

Zawierzam sie Twojej Woli

Zawierzam sie Twojej Woli, mój Jezu, by oddychac Twoim tchnieniem, by oddychac tchnieniem kazdego stworzenia i kazdy oddech zamieniac w czuly pocalunek.

Chce, by serce moje bilo Twoja Wola i za kazdym swoim uderzeniem powtarzalo „kocham Cie, kocham Cie”, a kazdy najmniejszy mój ruch wedlug Twojej Woli oddawal Ci usciski bliznich, abym zamknieta w Twoim uscisku, w Twoich ramionach chronila Cie przed obraza ludzka i umiala sprawic, zeby Cie wszyscy milowali i uwielbiali, blogoslawili i wypelniali Twa Swieta Wole.

Tys Przewodnikiem moim

Królowo Matko, prowadz mnie, badz mi Nauczycielka i nie pozwól, bym nawet raz jeden odetchnela bez Bozej Woli.

Zabierz moja wole

Królowo Matko, okryj mnie swym plaszczem, daj bezpieczne schronienie od wszelkiego zlego.

obrazków.

Noty:

(1) Apel ten napisala Sluga Boza w roku 1924.

(2) Tytulów nie nadala Luiza Piccarreta. Na ogól sa zaczerpniete z tekstu modlitwy i oddaja jej mysl przewodnia. Znaleziono je wsród osobistych rzeczy Rozarii Bucci. Teraz naleza do mojego prywatnego archiwum materialów o Sludze Bozej.

Rozdzial Trzeci

Ozdrowienie chorej na padaczke

Ciotka Rozaria, urodzona 4 kwietnia 1898 jako ostatnia z licznego rodzenstwa, w opinii mojej babki byla jedyna „pechowa” córka w rodzinie, gdyz nie tylko cierpiala na ataki padaczki, ale w nastepstwie dosc blahego wypadku amputowano jej ostatnie czlony srodkowego, czwartego i malego palca prawej dloni.

Z nadzieja na uzdrowienie z padaczki babka zaprowadzila ja do Luizy, u której zbieralo sie grono dziewczat, uczacych sie robic koronki. Babka poprosila Luize o dolaczenie Rozarii do tej grupy, zeby dziewczynka zdobyla sobie jakis zawód. Ciotka miala wtedy zaledwie dziewiec lat, choc wygladala na znacznie starsza. Byl bardzo zimny i deszczowy dzien stycznia roku 1907. Luiza slynela juz w calym Corato i wszyscy nazywali ja swiatobliwa. Byla znana nie tylko ze swietego zycia, szanowano ja takze z uwagi na jej dzialalnosc spoleczna. Stworzyla bowiem w swym domu szkólke koronkarska, która wielu dziewczetom dawala szanse na awans spoleczny i odmiane zycia, ograniczonego do zajec domowych i prac w gospodarstwie rolnym. (1)

Angelina, siostra Luizy, wyprowadzila z pokoju mlode koronkarki, przyniosla krzeslo babce i zaczela sie rozmowa.

Oto relacja mojej ciotki:

- Rozmawialy najpierw na rózne tematy, których dobrze nie pamietam, jak dwie przyjaciólki, które dawno sie nie widzialy. Wreszcie moja matka ucalowala Luize i wyszla. Odgadlam, ze rozmawialy równiez i o mnie i ze Luiza zgodzila sie na prosbe mojej matki. Gdy zostalam z nia sama, Luiza spojrzala mi gleboko w oczy z wielka zyczliwoscia, jakby mi chciala dodac otuchy. Nie podejrzewalam wcale ze zostane przy niej nieprzerwanie przez czterdziesci lat.

Kilka dni potem moja ciotka dostala nagle ataku padaczki, akurat podczas pierwszej lekcji koronkarstwa. Ciotka nigdy nie opowiadala mi tego zdarzenia, bo byla osoba raczej zamknieta w sobie i tak dyskretna w sprawach dotyczacych Luizy, ze rzadko opowiadala o niej w domu. Zdarzenie znam z opowiadania mojej matki, która dowiedziala sie szczególów od obecnej przy tym przyjaciólki.

- Jak tylko zobaczyla Rozarie na ziemi, Luiza podniosla oczy ku niebu i rzekla: „Panie, jezeli umiesciles ja przy mnie, to przynajmniej niech bedzie zdrowa”. I dalej robila koronki.

Czy bylo tak naprawde, czy nie – od tamtej chwili ciotka Rozaria juz nigdy nie dostala ataku padaczki. Dozyla osiemdziesieciu lat i zmarla na zapasc cukrzycowa (taka postawiono diagnoze). Jej choroba trwala póltora dnia.

Na zdjeciu: Luiza Piccarreta czyta Pismo Swiete.

Dzwonek niezgody

Ciotka Rozaria byla wspólwlascicielka dóbr rodzinnych, ale praktycznie zrezygnowala na nasza korzysc z polowy dochodów, jakie one przynosily, dosc znacznych jak na owe czasy, gdyz rodzina nasza byla liczna – szesciu synów, wszyscy w szkolach. Przychodzila prawie codziennie do domu na obiad i czula sie pania sytuacji. Udzial ciotki w zajeciach domowych byl bardzo ceniony. Ciotka pomagala w kuchni, nakrywala do stolu i przed odejsciem pomagala sprzatnac po skonczonym posilku.

Wszyscysmy byli jej za to bardzo wdzieczni, gdyz matka byla nauczycielka a my wszyscy uczylismy sie w szkolach, wiec nie moglismy specjalnie pomagac w domu. Kiedy zdarzalo sie, ciotka nie przyszla, wszystko sie komplikowalo i dom ogarnial chaos. Pamietam, ze zwykle, gdy wracalismy ze szkoly, ciotka Rozaria byla juz w domu. Posylala nas zaraz umyc rece i przypominala, zebysmy sie przezegnali przed jedzeniem.

Jej obecnosc krepowala nas, nikt w domu nie smial uzywac slów innych niz poprawne, a ona nam nie ustepowala – zadne z nas nigdy nie dostalo od niej podarku czy pieniedzy. Robila sie milsza tylko wtedy, gdy mówilismy, ze chcemy pójsc do kosciola wyspowiadac sie, albo na nabozenstwo wieczorne, na które ona zawsze chodzila. Zazwyczaj chodzila do kosciola Santa Maria Greca. Zajmowala miejsce w kaplicy Najswietszego Sakramentu, gdzie klekala na uboczu. Gdy szukalismy jej w jakiejs sprawie rodzinnej, a nie bylo jej w domu u Luizy, znajdowalismy ja zawsze tam wlasnie, na zwyklym miejscu. Któregos dnia zapytalem ja:

Ona usmiechnela sie, ale nie odpowiedziala na moje pytanie. Wyjasnila tylko:

- Tutaj kleczala zawsze Luiza, kiedy mogla jeszcze chodzic do kosciola. To tutaj rozmawiala z Jezusem.

Albo wlasnie kiedy dyskutowano o sprawach waznych dla rodziny, przerywala dyskusje i znikala. Nie umielismy sobie wytlumaczyc takiego zachowania, bo tez nie mialo ono zadnego logicznego wyjasnienia. W zwiazku z tym ciotke uwazalismy za osobe obludna i nieszczera, a matka przypisywala zachowanie ciotki jej poczuciu wyzszosci. Tylko ojciec, który bardzo kochal siostre, interweniowal przywracajac spokój i usprawiedliwial ja zawsze, co bardzo gniewalo matke, obrazona, ze on nie szanuje jej zdania o ciotce.

My, dzieci, trzymalismy oczywiscie strone matki. Dla nas ciotka byla czarna owca w rodzinie i przedmiotem zgryzliwych uwag z naszej strony. Musiala interweniowac matka, przykrócajac nasze kpiny. Mimo wszystko matka wielce szanowala ciotke Rozarie i ostrzegala nas zawsze:

- Pamietajcie, ze to swieta dusza, oddana Bogu.

Juz jako kaplan, gdy ciotka byla stara i cala rodzina otaczala ja wielka czcia, zapytalem ja o to dziwne postepowanie. Odrzekla:

- Naprawde chcesz wiedziec? Takis ciekawy?

- Tak – odpowiedzialem. Wtedy zaczela opowiadac:

- Bardzo cierpialam z powodu tych nieporozumien, ale to byly straszliwe próby, na które wystawial mnie Pan Bóg, abym byla godna strazniczka Luizy. Ona poswiecala wiele godzin dziennie modlitwie. Zgadywalam kiedy chciala byc sama i nie czekajac, az mi sama powie, wstawalam od klocków, wyjmowalam jej z rak robote, kladlam na stole, prosilam wszystkich, zeby wyszli z pokoju, zaciagalam zaslone wokól lózka, zamykalam jej pokój i wszystkie pracowalysmy w ciszy w sasiednim pokoju. Mijalo wiele godzin i kiedy slyszalam dzwonek, tylko ja wchodzilam do Luizy, otwieralam zaslony lózka, wkladalam znowu klocki w jej dlonie tak, aby wszyscy wchodzac do pokoju zastali ja tak, jak zostawili, pograzona w pracy. Takze rano, kiedy jeszcze lezalam w lózku, tylko ja jedna slyszalam, ze dzwoni, czasem kolo trzeciej, czwartej. Jej siostra Angelina narzekala, ze budze ja swoim wstawaniem. Szlam do pokoju Luizy i znajdowalam ja jak martwa, bez znaku zycia, w bezruchu. Czesalam jej wlosy, poprawialam poduszki, które wiele razy znajdowalam na ziemi. Trzeba powiedziec, ze poduszki (trzy) byly ukladane pod plecy Luizy… ale Luiza nigdy sie na nich nie opierala, sluzyly tylko po to, by zapelnic puste miejsce miedzy Luiza a szczytem lózka. Po przygotowaniu Luizy przygotowywalam tez oltarz do Mszy swietej. Gdy przychodzil ksiadz, zeby odprawic nabozenstwo, wpuszczalam tylko jego. On zegnal jej cialo znakiem krzyza i przywracal ja do zycia. Gdy Luiza powracala do normalnego stanu, wchodzili wszyscy inni z nieodlacznym ministrantem wlacznie, by uczestniczyc w nabozenstwie. Luiza sluchala Mszy swietej jak w ekstazie, z ogromnym nabozenstwem, odpowiadajac bezblednie po lacinie. Po komunii, kiedy juz wszyscy odeszli, Luiza pograzala sie w dlugim i glebokim dziekczynieniu, które trwalo kilka godzin. Kolo dziewiatej rano dzwonila. Wtedy wchodzilysmy i zaczynala sie praca na klockach. Ja pracowalam obok Luizy i uzywalysmy tych samych wrzecion, nici i szpilek. Poprawialam jej prace, bo byly dosc nierówne dlatego, ze Luiza nie miala sily, by dobrze napinac nici z powodu bólu rak, na których miala stygmaty.

Odpowiedziala:

- Pewnie, bo byly wewnetrzne i tylko ja i pare innych osób je widzielismy. Widzieli je mianowicie spowiednicy i siostry Cimadomo, i jak mi sie zdaje, takze jej siostrzenica Józefina. Bo jak bralo sie dlon Luizy i obserwowalo pod slonce, to wewnatrz widoczny byl otwór. Wiele razy, gdy wchodzilam do pokoju w nocy, byla cala zakrwawiona; stopy, dlonie i bok tak broczyly krwia, ze przesiakala nocna koszula i lózko. Czasem krew splywala az na podloge. Zakrwawione bylo nie tylko cialo, ale i twarz, i glowa – wygladala jak Jezus na krzyzu. Na poczatku bylam przerazona, przekonana, ze nie zyje, ze sie wykrwawila. Bieglam po reczniki, by ja obmyc, ale jak wracalam, byla zupelnie czysta, tylko przescieradla byly skrwawione. Wszystko znikalo. To zjawisko powtarzalo sie dwa, trzy razy do roku.

Potem zamilkla na chwile, po czym dodala:

- Prosze, bys nie rozpowiadal o tym zjawisku.

Oto wiec jedno z wielu zjawisk zachodzacych w zyciu Luizy, do tej pory nieznane.

Ciotka po dluzszym milczeniu podjela znowu opowiadanie:

- Na ogól Luiza pracowala tylko dla kosciolów, robila koronkowe obrusy na oltarze, alby i komze dla kaplanów. Czasami na usilne prosby robila narzuty na lózka dla nowozenców. Miala szczególna slabosc do uswiecania rodzin i wiele mlodych par przychodzilo do niej po rade. Ilez dobra wyrzadzila i ile rodzin uratowala od zguby! Ja wychodzilam z domu, gdy Luiza pograzala sie w modlitwie, a kiedy wracalam po krótkiej niebytnosci, dzwonil dzwonek, wiec bylam spokojna. Jezeli musialam oddalic sie na kilka dni, zastepowala mnie siostrzenica Józefina. Ale zdarzalo sie, ze kiedy bylam daleko, w domu czy w kosciele, albo u którejs przyjaciólki, slyszalam dzwonek, przerywalam wszystko, nawet obiad, i bieglam do Luizy. Z tego powodu uwazano mnie za dziwaczke nie tylko w rodzinie, takze wsród obcych. Nie moglam dawac wyjasnien, takze dlatego, ze dzwiek dzwonka slyszalam tylko ja i gdybym powiedziala o tym ludziom, wzieliby mnie za wariatke i wizjonerke. Dlatego milczalam, a kiedy pytano mnie o przyczyny mojego postepowania, próbowalam zawsze przemilczec i zmienic temat rozmowy, udajac, ze nie slysze pytania. To wszystko sprawialo mi wielki ból. Wiele razy po powrocie biegiem do domu zastawalam Luize dalej pograzona w modlitwie.

- A Luiza co mówila?

- Nic.

- O tych sprawach nie moge mówic, Luiza zawsze mi tego zabraniala. Tylko spowiednik wiedzial wszystko i byl straznikiem nadzwyczajnych zjawisk z nia zwiazanych. Ze swej strony Luiza zawsze udawala, ze nic sie nie dzieje, ani nie pozwalala na chocby jedno slówko na ten temat. Wszystko musialo podlegac autorytetowi kaplana i tylko on mógl orzekac, czy te zjawiska moga byc ujawniane. Luiza nie robila niczego, ani niczego nie pisala bez pozwolenia spowiednika, byla tak ulegla wobec wladzy koscielnej, ze nic nie moglo byc podane do wiadomosci publicznej albo napisane czy rozpowszechnione bez zgody Kosciola. To stad mozna bedzie dowiedziec sie wszystkiego o Luizie; wszystko jest zapisane w jej pismach.

- No to czemu upierasz sie i nic nie mówisz?

- Gdyby Luiza chciala, zeby wiedziano, spisalaby wszystko, albo zlecilby jej to Kosciól. Jasne jest, ze pewne zjawiska, których ja i inne osoby bylismy swiadkami, nie sa potrzebne duszom do uswiecenia. Pan zezwolil, aby to wszystko, co rzeczywiscie sluzy Kosciolowi i duszom bylo znane, reszta jest niepotrzebna. Opowiadajac o tym zdaje mi sie, ze profanuje bliskosc, jaka istniala miedzy Luiza i Bogiem, ludzie by tego nie zrozumieli. Przeslanie pozostawione nam przez Luize wykracza poza nia sama. Ona chciala, zeby cala chwala i czesc nalezala tylko do Boga – jej osoba miala pozostac w ukryciu, dlatego kochala samotnosc, cisze i wielce jej przeszkadzalo, gdy widziala, ze ludzie oddaja czesc jej osobie, bo ona sama uwazala sie za ulomna biedaczke w nieustajacej potrzebie. Ja i najblizsze otoczenie Luizy wiedzielismy bardzo dobrze, ze ona nie potrzebuje niczego, a my mamy byc strózami jej tajemnicy. Ilez to razy znajdowalam Luize juz doprowadzona do porzadku, oltarz gotowy do Mszy Swietej, a swiece zapalone.

- Czy nigdy nie próbowalas odpowiedziec sobie na to pytanie?

- A czy inne osoby, gdy tam wchodzily, czuly ten zapach?

- Tak, wszyscy uczestnicy Mszy Swietej. Pamietam, ze raz ksiadz Cataldo De Benedictis, który przyszedl, by odprawic Msze Swieta pod nieobecnosc spowiednika, powiedzial mi: „Tylko nie perfumujcie pokoju, bo wychodze potem jak odurzony”. Zapewnilam go, ze nikt tam niczego nie perfumowal, ale mi nie uwierzyl.

- To czego jeszcze chcesz ode mnie? Duzo rzeczy sie jednak marnowalo, a w tamtych czasach, jak wiesz, bieda byla wielka wszedzie. Ja tez zwrócilam na to uwage Luizie, choc tyle, co ona jadla, starczyloby ledwie dla noworodka. A ona mi wtedy odpowiedziala: „Musimy byc posluszni”. Bo rzeczywiscie spowiednicy na temat tego zjawiska byli nieustepliwi, twardzi i niezlomni. Wydaje mi sie, ze bylo scisle polecenie Biskupa w tej sprawie. Raz spowiednik powiedzial mi stanowczo: Musi jesc codziennie i wszyscy musza wiedziec, ze je, w przeciwnym wypadku mogliby postawic warte przy drzwiach, jak u Teresy Newmah, a prasa narobilaby tylko zamieszania.

- Ale pila wode, lub inne plyny?

- Ja nigdy nie podalam jej wody do picia; pila tylko sok z gorzkich migdalów, który przynosily jej siostry Cimadomo. Czasem przygotowywala ten sok twoja siostra Iza, która dostawala migdaly od Ciotki Nuncji. (3)

Tak zakonczyla sie rozmowa z ciotka Rozaria (4). Byl 15 pazdziernika 1970 roku.

Na zdjeciu: Rozaria Bucci przezyla u boku Luizy Piccarrety czterdziesci lat.

Koronkarka doskonala

Ku wielkiem zdumieniu otoczenia, pomimo okaleczonych palców u reki ciotka Rozaria zostala swietna koronkarka. Poprawiala robote Luizy i uczyla wszystkie dziewczeta, które uczeszczaly na kurs koronkarstwa. Poza tym wkrótce stala sie osoba niezastapiona i po smierci rodziców Luizy przejela stery rzadów jako gospodyni jej domu. To ona przyjmowala zlecenia i zawierala umowy na wykonanie koronek. Nikomu jednak nie mówila, które z nich wykonala Luiza, gdyz Sluga Boza nie zyczyla sobie, aby jej prace wyrózniano czy specjalnie podziwiano. Po smierci Luizy prace koronkarskie trwaly dalej, gdyz ciotka podtrzymywala tradycje, doprowadzona do rozkwitu przez Luize Piccarrete. Fakt, ze ciotka byla tak doskonala koronkarka, byl uwazany za cudowny przez wszystkich, gdyz kalectwo nie powinno bylo pozwolic jej na prace tak delikatne i precyzyjne, jak koronki klockowe. Za wyroby, które warte byly miliony, gdyz wymagaly kilku lat pracy, brano sumy po prostu smieszne. My, bratankowie, narzekalismy przed ciotka i protestowalismy, ale ona odpowiadala: „Pieniadze sa malo wazne, wazne jest utrzymac sie przy zyciu”. Ciotka opowiadala, ze Luiza zabronila jej kategorycznie przyjmowania pieniadzy od kogokolwiek, z jakiegokolwiek powodu poza wynagrodzeniem za prace, a zwlaszcza datków pienieznych. Jesli zdarzylo sie, ze pieniadze wplywaly poczta, natychmiast byly odsylane z powrotem. Luiza twierdzila, ze jak dla siebie, posiada i tak za duzo, a przeciez sama niczego nie potrzebuje. Te drobne sumy pobierane za wyroby koronkarskie wystarczaly na utrzymanie ciotki Rozarii i siostry Luizy, Angeliny. Znamienna jest w tym wzgledzie odpowiedz, jaka Luiza dala blogoslawionemu Hanibalowi, kiedy chcial jej przekazac sumy nalezne z tytulu praw autorskich za wydane ksiazki:

- Nie mam zadnych praw – powiedziala odmawiajac przyjecia tych pieniedzy od bl. Hanibala – bo to, co jest w nich napisane, nie jest moje.

Tajemnicze wrzody

Okolo roku 1940 moja ciotka, kobieta krzepka i tryskajaca zdrowiem, dostala na ciele czegos w rodzaju bezbolesnych wyrzutów, które z czasem powiekszyly sie i zaczely wydzielac rope. Zwlaszcza dwa z nich byly szczególnie przykre, bo znajdowaly sie pod broda i wygladaly jak dwa wielkie, napuchle czyraki. Z wrzodów stale wyciekala ropa, kapiac wrecz do talerza ciotki podczas obiadu. Brzydzilem sie tego okropnie i usilowalem odejsc od stolu, ale matka, nie chcac dac poznac ciotce naszego wstretu przytrzymywala mnie za reke, albo szczypala pod stolem. Ciotka Rozaria, jako wspólwlascicielka dóbr rodzinnych przychodzila do nas czesto na posilki. Jej wrzody, rozsiane juz na calym ciele, zwlaszcza na piersiach i ramionach, opatrywala zyczliwie moja matka, która namawiala ciotke, zeby pojechala do Bari do lekarza. Lecz pewnego dnia ciotka przyszla na obiad zupelnie zdrowa. Wszyscy bylismy zaskoczeni, bo w miejscu ropiejacych wrzodów widnialy tylko drobniutkie, zabliznione slady. Nikt nie komentowal. Dopiero gdy ciotka odeszla, ojciec, wspominajac dawniejsze i bizsze zdarzenia podsumowal z mysla o Luizie: „Ched femn c fatt’ vdai caus nov” („ta kobieta zawsze umiala pokazac nam cos nowego”). Ojciec takze bardzo szanowal i powazal swiatobliwa Luize i na lozu smierci chcial, aby podano mu koszule, która nalezala kiedys do niej. Umarl, przyciskajac te koszule do piersi. Te sama koszule wlozyla moja matka w chwili swojego odejscia do nieba.

Przed udaniem sie na spoczynek Luiza przywolala ja do siebie, kazala jej ukleknac przy swoim lózku i obie modlily sie bardzo dlugo. Po czym ciotka poszla spac. Spala w wielkim malzenskim lozu razem z Angelina. W nocy ciotka poczula szczególna blogosc na calym ciele. Nastepnego ranka, wstajac z lózka ujrzala, ze wszystkie wrzody wyschly – pokrywaly je tylko cienkie strupki, które odpadly potem w ciagu dnia – byla zupelnie zdrowa. Rozeszly sie sluchy o cudzie, ale nikt nie smial mówic o tym otwarcie, choc wszyscy wiedzieli, ze maczala w tym palce Luiza. A to dlatego, ze Luiza nie chciala aby te zjawiska przypisywano jej osobie.

Z tej przyczyny zadne nadzwyczajne wydarzenie, które mialo miejsce za jej przyczyna, nie bylo nigdy rozglaszane. Jednak wiesci o nich rozchodzily sie wsród ludzi po cichu.

Blogoslawiony ojciec Pius, Luiza Piccarreta i Rozaria Bucci

Ciotka Rozaria jezdzila od czasu do czasu do San Giovanni Rotondo, zwlaszcza po smierci Luizy. Ojciec Pius bardzo dobrze ja znal i gdy jeszcze zyla Luiza, widzac Rozarie mówil:

- Cóz, Rózyczko, jak sie miewa Luiza?

Ciotka byla jedyna osoba, która zatroszczyla sie o rozwiazanie kwestii Luizy Piccarrety i Swietego Uficjum, jezdzac do róznych dostojników koscielnych i stawiajac nawet czola Kongregacji Swietego Uficjum. Pewnego razu, nie wiadomo jak, udalo jej sie dostac do biura Kardynala Prefekta Ottavianiego, który wysluchal jej dobrotliwie, obiecujac, ze zainteresuje sie jej sprawa. I rzeczywiscie, kilka dni potem ciotke Rozarie wezwal przewielebny ks. Addazi, arcybiskup Trani, który powiedzial jej:

- Droga pani, nie wiem czy mam pania skarcic, czy podziwiac za odwage. Stawila pani czola buldogowi Kosciola, wielkiemu obroncy wiary, i wyszla z tej przygody calo, bez jednego zadrasniecia.

A ojciec Pius pewnego razu powiedzial do niej nagle, w swoim benewentynskim dialekcie:

- Rosa’, va nanz, va nanz ca Luiza iè gran e u munn sarà chin di Luiza (naprzód, Rózyczko, naprzód, bo Luiza jest wielka i swiat bedzie jeszcze pelen Luizy).

Ciotka czesto opowiadala to zdarzenie, ale sprawy nie posuwaly sie do przodu – wszystko wskazywalo na to, ze Luiza pozostanie w zapomnieniu.

Po smierci czcigodnego Ojca Piusa ciotka powiedziala pewnego razu:

- Ojciec Pius zapowiedzial, ze Luiza bedzie znana na calym swiecie.

W obliczu tego stwierdzenia zamilklem, a ciotka spytala mnie jeszcze:

Bylo to w latach siedemdziesiatych, Ojciec Pius od kilku lat wtedy juz nie zyl.

Tajemnica ciotki Rozarii

Spojrzala na mnie i rzekla:

- To, co teraz ci powiem, jest bardzo wazne. Zrób z tego dobry uzytek, a ja zachecam cie do medytacji nad cudami Pana, który zeslal nam Luize, istote bezcenna w oczach Boga i narzedzie Jego milosierdzia. Nie znajdziesz latwo drugiej duszy tak cennej i wielkiej. Luiza wykracza poza swoje ludzkie granice, mozesz kontemplowac ja w pelni tylko w swietle tajemnicy Boga. Maryja swoim Fiat zgodzila sie dac swiatu odkupienie, dlatego Pan Bóg wyniósl Ja do godnosci Matki Bozej. Maryja jest Matka Boga i zadne stworzenie nigdy Jej nie dorówna wielkoscia i moca, Ona jedna po Bogu jest uosobieniem cudownych dziel Pana dla swiata. Ale po Matce Bozej to wlasnie Luiza przynosi swiatu trzecie Fiat, Fiat Uswiecenia.

- Oto dlaczego Luiza pozostala na zawsze przykuta do lózka skladajac Bogu Najwyzszemu ofiare z siebie dzien po dniu, na przeblaganie Najswietszej Woli Bozej– ciagnela dalej – Bóg upodobal sobie jej osobe tak wylacznie, ze zabral ja sposród ludzi i powierzyl tylko swemu Kosciolowi, aby strzegl jej i ksztaltowal ja poprzez nieustajaca pokute i brak zrozumienia ze strony bliznich. Moja Luiza nie zaznala zadnego ludzkiego pocieszenia, tylko Boskie, nawet jej cialo bylo wciaz zawieszone miedzy niebem a ziemia, a jej zycie doczesne bylo nieustajacym zaprzeczeniem normalnego ludzkiego zycia. Takze fizycznie miala cala nalezec tylko do Boga.

- Pewnego razu Bóg powiedzial Luizie: „Kto cie widzial i poznal, bedzie zbawiony" (6).

Ciotka Rozaria zmarla w roku 1978.

Na zdjeciu: Naznaczona stygmatami dlon Ojca Piusa z Pietrelciny tysiace razy podnosila sie, by blogoslawic wiernych na zakonczenie Mszy Swietej.

Na zdjeciu: Corato, ulica Magdaleny. W tym domu Sluga Boza Luiza Piccarreta mieszkala w ostatnich latach swego swiatobliwego zycia.

Noty:

(1) Oto strona zycia Piccarrety nigdy dotad nie brana pod uwage, ale godna glebszego przebadania: jaki wplyw wywarla Luiza na chlopskie srodowisko?

(2) Matka Luizy Piccarrety zmarla kilka miesiecy pózniej, 19 marca 1907 r., na sw. Józefa; ojciec zmarl zaledwie pietnascie dni po niej. Luiza czesto o nich wspomina w swych pismach.

(3) Ciotka Nuncja byla siostra mojej matki, jej maz byl rolnikiem.

(4) Ciotka Rozaria wiele razy robila wrazenie, ze rozmawiala z Luiza zanim dala odpowiedz na postawione jej pytanie. Opowiadal mi to takze mój siostrzeniec Vincenzo, a potwierdzil pewien Meksykanin, który uczestniczyl w Miedzynarodowym Kongresie o Luizie Piccarrecie w Costarice. Czlowiek ten odwiedzil Corato i przeprowadzil z moja ciotka dlugie rozmowy.

(6) Mysle, ze Pan chcial przez to powiedziec, iz znajomosc z Luiza nie powinna ograniczyc sie do jej osoby, ale skupic sie na jej poslaniu.

 Rozdzial Czwarty

Hanibal Maria Di Francia i Luiza Piccarreta

Mówila o nim jak o bliskim krewnym, nazywajac go „Ojciec Francia”. Mnie osobiscie bardzo interesowala ta postac i wiele razy pytalem Ojców Rogacjonistów, czy przypadkiem w ich archiwum nie ma jakichs materialów na temat Jego kontaktów z Luiza. Bylem tez w Instytucie sw. Antoniego w Corato, zalozonym na specjalne zyczenie blogoslawionego Hanibala w celu umieszczenia Luizy u tamtejszych sióstr.

Ciotka zapamietala pewnego wegierskiego biskupa, który po rozmowie z Luiza wyszedl bardzo poruszony mówiac swa chwiejna wloszczyzna: „Módlcie sie za mój naród”, po tym, jak uslyszal od Luizy smutne przepowiednie na temat losów swej Ojczyzny. Ciotka Rozaria nie potrafila mi powiedziec dokladnie, kim byl ów biskup, ani skad przybywal, powiedziala tylko: „biskup madziarski”.

Wiele osób przychodzilo tez do domu Luizy, by wyspowiadac sie przed o. Hanibalem. Potwierdzil mi to ks. kanonik Andrzej Bevilacqua, który jako mlody seminarzysta takze bywal u niej w domu, w tym samym celu. Blogoslawiony Hanibal byl takze spowiednikiem nadzwyczajnym czcigodnego i powszechnie lubianego arcybiskupa Leo z Trani.

W mojej poprzedniej ksiazce nie wspominalem o blogoslawionym Hanibalu Di Francia, gdyz poradzono mi, abym tego nie czynil, by nie zaszkodzic sprawie jego beatyfikacji, która sie wtedy toczyla.

Nalezaloby zbadac archiwa Kongregacji Rogacjonistów i Sióstr Bozej Gorliwosci, gdzie z pewnoscia zachowala sie obfita korespondencja miedzy Sluga Boza a blogoslawionym Hanibalem Di Francia. Ciotka mówila mi, ze duchowosc Luizy wycisnela pietno na regule Instytutu. Lektura starych regul i konstytucji Instytutów bylaby w tym wzgledzie bardzo interesujaca. Mam nadzieje, ze teraz, gdy ojca Hanibala Di Francia ogloszono blogoslawionym Kosciola, Rogacjonisci i Siostry Bozej Gorliwosci beda mogly nalezycie docenic postac Slugi Bozej Luizy Piccarrety, która tak bardzo przyczynila sie modlitwa, rada i pismami do rozwoju ich Zakonu.

Wiele pozostaje jeszcze do powiedzenia o wzajemnych stosunkach blogoslawionego Hanibala, Slugi Bozej Luizy Piccarrety i sw. Piusa X, dla którego Luiza zywila ogromna czesc. Juz wtedy uwazala go za swietego i otaczala czcia, czesto powtarzajac, ze „Pan w naszych czasach zeslal Kosciolowi dwóch wielkich papiezy – pierwszy z nich jest ukochanym synem Matki Boskiej (Pius IX), drugi jest wielkim obronca Wiary i Eucharystii".

Dwa lata po jego smierci Luiza przeniosla sie do Sióstr Bozej Gorliwosci, na ulicy Murge.

Wspomnienia Rozarii Bucci

- W roku 1910 przybyl do domu Luizy pewien ksiadz, proszac o rozmowe. Bylo to pierwsze z wielu kolejnych spotkan dwojga „swiatobliwych”. Tego pierwszego dnia drzwi otworzyla mu ciotka Rozaria, dziewczyna, która dobrze juz wtedy znala srodowisko Luizy, w którym przebywala od czterech lat, pomagajac jej siostrze, Angelinie, w zajeciach domowych. Poza tym, ciotka nauczyla sie swietnie robic koronki na klockach i nie tylko uczyla inne dziewczeta, ale na wyrazne zyczenie Luizy poprawiala jej prace, czesto niedoskonale, bo Sluga Boza nie mogla dobrze wiazac supelków z powodu bolesnych stygmatów ukrytych pod skóra dloni (2).

Moja ciotka wreczyla mu osobiscie rekopis slynnej ksiazki z medytacjami na temat Meki Panskiej. Blogoslawiony Hanibal oddal ksiazke do druku dajac jej tytul Zegar Meki, który poczatkowo nie spodobal sie Luizie. Ksiazka miala cztery wydania, kazde opatrzone obszernym wstepem przez blogoslawionego Hanibala.

Ciotka wspomina, ze pewnego razu bl. Hanibal zachecal dziewczeta i innych stalych bywalców domu Luizy do przeczytania ksiazki i zastanowienia sie nad jej trescia. Dajac im ksiazke w prezencie blogoslawionyHanibal powiedzial:

- Przed oddaniem do druku rekopisu bylem na audiencji u Piusa X, któremu wreczylem kopie. Po kilku dniach powrócilem do Ojca Swietego w sprawach zgromadzenia, które zakladalem. Wtedy Jego Swiatobliwosc powiedzial mi: „Oddaj zaraz do druku Zegar Meki Piccarrety. Czytajcie te ksiazke na kleczkach, bo przez nia Nasz Pan przemawia".

Nie rozporzadzajac innymi dokumentami, musimy zawierzyc swiadectwu Rozarii Bucci.

Blogoslawiony Hanibal i Kapucyni z Prowincji Zakonnej Apulii

Bardzo czesto mialem okazje sluchac naszych co starszych ojców, jak wspominali bl. Hanibala Di Francia.

Mnichem, który najwiecej o tym opowiadal byl o. Izajasz z Triggiano, kaplan z prawdziwego zdarzenia, prosty i cichy. Ojciec ten darzyl wielka czcia Luize Piccarrete i przechowywal pieczolowicie jej pisma i kilka przedmiotów nalezacych ongis do Slugi Bozej. Miedzy innymi mial obrazek z wlasnorecznie napisana przez Luize modlitwa.

Ojciec Izajasz mawial czesto, ze „Luiza jest wielka swieta i o. Hanibal jest takze wielkim swietym, gdyz zaznajomil nas z jej postacia. Swieci dobrze sie miedzy soba rozumieja. Sam Bóg ich jednoczy".

- Byl to prawdziwie Bozy kaplan i my, uczniowie, zywilismy do niego wielka sympatie. Wszyscy chodzilismy do niego do spowiedzi. Wyróznial sie wygladem, równiez jego gestykulacja i sposób mówienia, zawsze bardzo umiarkowany i dyskretny, zamiast nas oniesmielac wzbudzal chec do zwierzania mu sie, jak ojcu. Opowiadal nam zawsze o Bozej Woli i zachecal do znoszenia trudów i przeciwnosci. Tlumaczyl, ze jest pewna dusza calkowicie oddana Bogu, która cierpi i modli sie za wszystkich.

„Ta dusza – mówil o. Hanibal ojcu Izajaszowi – jest córka twojej ziemi, a to jest znak, ze Bóg blogoslawi Bari i jego mieszkancom”. Aby go pocieszyc, rozwiac watpliwosci i ukoic cierpienia podarowal mu ksiazke Zegar Meki, która osobiscie oddal do druku. Ojciec Izajasz, wtedy jeszcze brat Izajasz, nowicjusz u braci kapucynów, pytal go gdzie przebywa i kim jest owa swieta dusza, ale bl. Hanibal odpowiadal:

- Mysl o tym, zeby przygotowac sie godnie do kaplanstwa i wypelniac zawsze Wole Boza, a z czasem sam odkryjesz, kim jest ta dusza.

Po otrzymaniu swiecen kaplanskich ojciec Izajasz odwiedzal wielokrotnie Luize Piccarrete, przychodzac po rade, a nierzadko i po pocieszenie w swoim poslannictwie, gdy zatruwaly je zlosliwe jezyki.

W owych czasach Prowincja Zakonna Apulii przezywala pewne trudnosci, zwiazane z róznymi konfliktami, jakie powstawaly miedzy Prowincja Bari i Prowincja Lecce po ich polaczeniu w jedna prowincje zakonna. Kilku ojców zapoczatkowalo reforme, która nastepnie zablokowal sw. Pius X.

Ojciec ten w szczególny sposób pojmowal kierowanie alumnatem, w którym stosowal iscie drakonskie metody – pozostawial czesto na czczo swoich wychowanków, gdyz uwazal, ze powinni umartwiac sie i upodabniac do Ukrzyzowanego Jezusa. Co gorsza, nie pozwalal nawet na nauke. Nauka mial byc krzyz i pokuta. W zwiazku z tym w salach alumnów umiescil wielki krucyfiks i wlosiennice. Latwo zrozumiec stan ducha wychowanków, i nie tylko ducha – wielu z nich zachorowalo. Ojciec Hanibal Di Francia podczas wizytacji przywolal do porzadku ojca Gerarda, tlumaczac mu, ze nie wolno przeciez zmuszac do takiego rygoru mlodziezy w wieku dojrzewania. Po czym sam dal przyklad, jak nalezy prawidlowo postepowac, bo sprowadzil do klasztoru duze ilosci jedzenia zachecajac chlopców, aby przynajmniej raz sie najedli. ojciec Hanibal byl bardzo wrazliwy na kwestie zdrowotne mlodych studentów i czesto mawial im: „Nie taka jest Wola Boza".

- Zyjcie dalej w posluszenstwie Bozej Woli, bo juz wkrótce wszystko sie zmieni. Odwagi!

Slyszalem tez wiele o Luizie od innych ojców. Ojciec Jan De Bellis, czesto zapraszany do Corato dla swoich kazan, bywal podczas tych podrózy gosciem w domu Luizy. O. Jan, mój wspólbrat z klasztoru w Trinitapoli, gdy ja bylem tam przelozonym i proboszczem, wielokrotnie mówil mi o Luizie i o blogoslawionym Hanibalu Marii Di Francia, którego znal osobiscie. Mialem tez szczescie byc przy o. Janie w ostatnich chwilach jego zycia. O. Jan zmarl w wieku dziewiecdziesieciu dwóch lat. Umieral calkowicie pograzony w modlitwie, z rózancem w splecionych dloniach. Jego ostatnie slowa, to „Niech sie stanie Wola Boza”. Bylo to w roku 1982.

Równiez ojciec Terencjusz z Campi Salentina zywil ogromna czesc dla Slugi Bozej Luizy Piccarrety i ile razy spotykalismy sie, zawsze mówil mi o niej. To on poinformowal mnie, ze rozpoczal sie proces beatyfikacyjny ojca Hanibala, spowiednika Luizy. Gdy bylem mlodym nowicjuszem w klasztorze w Alessano, o. Terencjusz byl tam przelozonym. Raz opowiedzial mi takie zdarzenie:

- Przezywalem wlasnie okres zwatpienia, kiedy pewnego dnia udalem sie do Luizy, która wysluchala mnie zyczliwie, po czym wyjasnila mi wszelkie moje watpliwosci, poslugujac sie tak jasna i gleboka wiedza teologiczna, ze bylo to dla mnie prawdziwym objawieniem. Wszystkie moje watpliwosci, których nie rozwialy dlugie studia teologiczne, rozwiala Luiza. Jestem pewien, ze Luiza byla obdarzona darem wiedzy wlanej.

O. Wilhelm z Barletty, jeden z najwybitniejszych kaplanów Prowincji, wielokrotny prowincjal i rektor naszego seminarium teologicznego, pewnego dnia, podczas lekcji ascetyki, jal opowiadac o czcigodnym Hanibalu i jego dzielach. Dlugo opowiadal o ksiazkach Zegar Meki i Maryja w Królestwie Bozej Woli. O Luizie powiedzial:

- To wielka i cudowna dusza. Nie dorastamy jej nawet do piet.

Niemal wszyscy nasi dawni ojcowie znali osobiscie, badz ze slyszenia, czcigodnego Hanibala i Luize Piccarrete. Trzeba tu wymienic jeszcze o. Zachariasza z Triggiano, wielokrotnego prowincjala, o. Fedele z Montescaglioso, o. Józefa z Francavilla Fontana, o. Tobiasza z Triggiano, o. Antoniego ze Stigliano, który pozostawil pisma o Sludze Bozym bracie Dionizym z Barletty, o. Archaniola z Barletty, takze prowincjala, o. Gabriela z Corato, o. Tymoteusza z Acquarica, wielkiego przyjaciela ostatniego spowiednika Luizy, ks. Benedykta Calviego, w którego parafii wiele razy glosil kazania (byl takze obecny przy przeniesieniu zwlok Luizy z cmentarza do kosciola i koncelebrowal w Kosciele farnym Msze Sw. na otwarcie procesu beatyfikacyjnego Slugi Bozej Luizy Piccarrety), oraz o. Salvatora z Corato, o którym opowiem w innym rozdziale. Wielu braci swieckich, przybywajacych na kweste do Corato, nie tracilo zadnej okazji, by zlozyc wizyte Luizie, jak na przyklad bracia Ignacy, Abel, Rozariusz, Vito i Kryspin, którzy czesto rozmawiali ze mna o Luizie, wyrazajac sie o niej entuzjastycznie, gdyz zywili dla niej wielka czesc.

Na zdjeciu: ojciec Terencjusz z Campi Salentina, wielki czciciel Luizy Piccarrety.

Sympatia Luizy do kapucynów. O. Salvatore z Corato i Luiza Piccarreta

Ojciec Salvatore z Corato, kapucyn, byl pod wielkim wrazeniem swiatobliwej Luizy. Poznalem go, gdy bylem uczniem Seminarium w Giovinazzo (czwarta i piata klasa gimnazjalna). O. Salvatore spedzal u nas wakacje. Podczas spacerów po dlugich alejach klasztornego ogrodu opowiadal mi zawsze o Luizie, i o tym, jak dojrzalo w nim powolanie zakonne.

O. Salvatore byl wspanialym kapucynem. Pochodzil z zamoznej rodziny, byl milym czlowiekiem o duzej zyczliwosci i subtelnosci ducha, jaka nieczesto spotykalem u innych braci. Jego powolanie zakonne i kaplanskie przeszlo trudna droge i napotkalo liczne przeszkody. Byl sierota. Jego wychowaniem zajela sie ciotka, która czesto zabierala go ze soba w odwiedziny do swiatobliwej Luizy, która odnosila sie do niego z sympatia i chetnie z nim rozmawiala.

- Bóg chce, bys zostal ksiedzem.

Pewnego razu znalazl sie w smiertelnym niebezpieczenstwie i nie pozostawalo mu juz nic innego, jak wzywac pomocy Luizy:

- Luizo, jesli chcesz, zebym zostal ksiedzem, ratuj mnie!

Przypadek sprawil, ze wielu jego towarzyszy wtedy zginelo, ale on cudem sie uratowal, w niezwyklych okolicznosciach. Wkrótce potem porzucil marynarke, wrócil do Corato i poszedl do Luizy. Po dlugiej rozmowie Luiza poradzila mu, by wstapil do zakonu kapucynów, uprzedzajac go, ze napotka wielkie przeszkody. Pan Bóg chcial wystawic na próbe jego powolanie. I rzeczywiscie nie chciano go przyjac do Zakonu. Wychowawcy odpowiedzialni za formacje mlodziezy sprzeciwiali sie. Przeszkode wedlug nich stanowil jego wiek - bo naprawde byl duzo starszy od normalnie przyjmowanych uczniów - oraz jego marynarska przeszlosc, na pewno pelna zdroznosci. Poza tym podejrzewali, ze pochodzac z zamoznej rodziny nie wytrzyma przepisów reguly, która jest przeciez bardzo surowa. Na nic okazaly sie listy polecajace ksiedza pralata Klemensa Ferrary i ksiedza Andrzeja Bevilacqua, który tez osobiscie przywiózl go do nowicjatu w Montescaglioso.

Ani mistrz nowicjatu, ani przelozony nie przyjeli go do klasztoru i nawet nie wpuscili przez brame. Musial biedak czekac pod klasztorem trzy dni na odpowiedz ojca prowincjala, do którego, jak sie wydaje, odwolali sie przelozony i mistrz nowicjatu.

- Jestem pewien, ze nie pozyje dlugo, bo Luiza chce mnie predko zabrac do Raju.

O. Salvatore zmarl 3 wrzesnia 1956, w wieku czterdziestu jeden lat.

Na zdjeciu: ojciec Salvatore z Corato

Na zdjeciu: Wiekszosc braci kapucynów na tym zdjeciu grupowym znala osobiscie Luize Piccarrete i blogoslawionego Hanibala

koscielny pism Luizy Piccarrety.

Noty:

(1) Ksiazka Zegar Meki doczekala sie wielu wydan, pod redakcja samego bl. Hanibala, który opatrywal je dlugim wstepem.

(2) Uwazano za nieustajacy cud, ze Rozaria byla tak swietna koronkarka, gdyz brakowalo jej czterech palców w prawej dloni, co oczywiscie powinno jej bylo uniemozliwic te prace. Wszyscy zachwycali sie szybkoscia, z jaka wykonywala koronki i doskonaloscia bardzo wyszukanych wzorów.

Rozdzial Piaty

Przedziwny obiad

Pewnego dnia, zaciekawiony, przygladalem sie daniom, które gotowano dla Luizy. Jeden talerz zawieral caly jej posilek. To byla niedziela, w naszej rodzinie jadalo sie wtedy orecchiette col ragu’ – recznie wyrabiane z maki i wody drobne kluseczki w miesnym sosie. Ujrzalem na talerzu przeznaczonym dla Luizy nie wiecej jak piec czy szesc kluseczek i malenki kawaleczek winogron. Na moje oczywiste zdumienie ciotka patrzyla z zadowolona i usmiechnieta twarza. Rzekla wreszcie:

Coraz bardziej zdumiony, zanioslem talerz Luizie, do lózka. Wlasnie skonczyla prace nad koronkami. Na jej kolanach umieszczono stoleczek nakryty serwetka. Wziela ode mnie talerz i postawila na stoleczku. Spojrzala na mnie przenikliwie swymi wielkimi oczami, nie mówiac ni slowa. Potem wziela kawalek winogron i wlozyla mi do ust. Wyszedlem, gdy Luiza zaczynala spozywac ten swój przedziwny posilek. Ledwo zdazylem usiasc do stolu, gdy uslyszelismy dzwonek. Moja Ciotka zerwala sie, wziela tace i udala sie do pokoju Luizy. Nie zdajac sobie sprawy z tego, co czynie, poszedlem za nia i w ten sposób bylem niechcacy swiadkiem zjawiska, które mnie zupelnie zaskoczylo. Luiza mianowicie zwrócila cala spozyta porcje w stanie nienaruszonym. Najdziwniejsze bylo to, ze uczynila to bez zadnego wysilku czy spazmów, jakie normalnie towarzysza wymiotom. Ciotka zabrala stoleczek z jej kolan, postawila w kacie pokoju, zaciagnela firanki lózka, zamknela okiennice i rzekla:

Po powrocie do domu opowiedzialem wszystko matce, która nie okazala zadnego zdziwienia, bo juz dawno znala to zjawisko. Praktycznie rzecz biorac, Luiza nic nie jadla, ani nic nie pila – zyla tylko Wola Boza. Zjawisko to trwalo prawie siedemdziesiat lat, choc z przerwami. Posluszna spowiednikom, musiala jadac przynajmniej raz dziennie nawet, jesli zaraz potem wszystko zwracala.

Niedotrzymana obietnica

Pojalem jednak, ze ten oczywisty argument nie zadowolil Luizy.

Przepowiednia

Moja bardzo pobozna rodzina pragnela, aby choc jeden z synów zostal ksiedzem, bo ze strony ojca wielu bylo kaplanów w rodzinie, zas w rodzinie mojej matki jeden kuzyn byl wtedy generalnym wikariuszem diecezji Salernitanskiej, której przewodzil slynny biskup Balducci z Monterisi. Matka korespondowala z tym kuzynem, którego my nie znalismy osobiscie. Pamietam tylko, ze matka wyrazala sie o nim entuzjastycznie.

Rozpoczeto szycie wyprawki. Ciotka uszyla komze zdobna w koronki – wszystko bylo gotowe na wstapienie mego brata Augustyna do seminarium w Bisceglie. Zaszedl jednak fakt nieoczekiwany, który udaremnil przedsiewziecie, tak, ze brat mój nie wstapil jednak do seminarium. Przyczyna wszystkiego byl ks. Andrzej Bevilacqua, nauczyciel Augustyna ze szkoly powszechnej, który niespodziewanie poradzil, aby nie posylac chlopca do seminarium, tylko poczekac, zeby skonczyl najpierw piata klase gimnazjum. W ten sposób, tlumaczyl ks. Bevilacqua, Augustyn wstapilby od razu do seminarium w Molfetta, bez przechodzenia seminarium nizszego stopnia, którego poziom wedlug ksiedza byl zbyt niski, by odpowiednio uformowac przyszlego kaplana. Ciotka Rozaria byla bardzo niezadowolona z takiego obrotu sprawy i pewnego dnia poskarzyla sie Luizie:

Musze wyjasnic, ze juz wczesniej Luiza nie wypowiadala sie wcale o tym zamiarze i w ogóle wydawala sie wobec niego obojetna. Pomimo, ze Augustyn bywal bardzo czesto w jej domu, pomimo, ze wiedziala o jego zamierzeniu, Luiza nie zachecila go nigdy ani jednym slowem, chociaz zupelnie inaczej zachowywala sie w stosunku do innych chlopców, którzy wykazywali podobne checi. Ale na te skargi ciotki odpowiedziala w mojej obecnosci:

Nie zwrócilem szczególnej uwagi na slowa Luizy. Chodzilem dopiero do czwartej klasy szkoly podstawowej. Byl to okres wielkich problemów spolecznych, upadl faszyzm, Niemcy okupowali kraj, szkoly zamknieto i brakowalo zywnosci. Zapomnialem, co powiedziala Luiza. Po jej smierci, która miala miejsce 4 marca 1947, moja ciotka, która czesto rozmyslala o jej slowach, zaczela patrzec na mnie dziwnym wzrokiem, jakby chciala wypatrzyc cos w moim sercu. I oto wkrótce ja, Peppino, najniesforniejszy chlopak z calej ulicy Andria, ku niebotycznemu zdumieniu sasiadów wstepuje do seminarium. Nie do diecezjalnego, ale do Seraficum – Seminarium Kapucynów Mniejszych w Barletcie. Byl rok 1948. Juz caly rok minal wtedy od smierci Luizy Piccarrety. Wielu ludzi, znajac mój charakter, zakladalo sie, ze niedlugo wytrzymam w seminarium i ze na pewno tam tez narozrabiam. Niektórzy krytykowali nawet moja matke, bo zgodzila sie, nieszczesna, zebym wstapil do seminarium.

- Peppino bedzie ksiedzem, zobaczycie. Taka jest Wola Boga, która oznajmil przez usta Luizy.

Burza na morzu

Latem caly alumnat przenosil sie do klasztoru w Giovinazzo. Budynek, polozony niemal nad samym morzem, byl idealnym miejscem na wakacje i miescil tez Seminarium wyzsze. Poszlismy kiedys na plaze. Byl sierpien. Morze bylo bardzo wzburzone. Pewien mlody seminarzysta nieostroznie zapragnal sie wykapac, ale fale pochlonely go od razu. Ja i jeszcze dwaj inni chlopcy, dobrzy plywacy, popedzilismy na pomoc wspólbratu, ale sztorm zniósl i nas na ostre skaly, fale wsysaly nas w glebine i rzucaly z powrotem na kamienie.

Rok pózniej zostalem ksiedzem. Wyswiecil mnie arcybiskup Bari, ks. Henryk Nicodemo, w kosciele Ojców Kapucynów w Triggiano, dnia 14 marca 1964.

 Rozdzial Szósty

Przepowiednia purpury

Poczatkowo nawet nie rozumialem, ze mówi o kardynale Cento. Pewnego razu listonosz przyniósl list z pieczecia Watykanu i herbem kardynalskim na kopercie. Wtedy dopiero zrozumialem o jakim to ojcu Cento mówila moja ciotka. Zganilem ja, ze mówila o nim „ojciec”, skoro byl kardynalem, ale tak mi odpowiedziala:

- Bardzo dobrze znalam ojca Cento, traktowalam go jak wlasnego brata. Ile razy przyjezdzal do Corato, do domu Luizy, to ja wlasnie prowadzalam go w rózne miejsca, do ksiedza pralata z wizyta, do biskupa w Trani, oprowadzalam go tez po Corato, pokazujac piekne zakatki miasta. Byl czlowiekiem wesolym, lubil zartowac, a kiedy odprawial Msze swieta wygladal jak aniol. Znam ojca Cento od mlodosci, ilez razy jedlismy razem obiady w domu u Luizy, z Angelina. Zawsze dlugo rozmawial z Luiza. Kiedys mi powiedzial:

To ogromna strata. Takie materialy zródlowe dodalyby wagi mojemu opowiadaniu o sprawach, które tutaj wyluszczam, a poza tym moglibysmy dowiedziec sie, co myslal kardynal Cento o Luizie Piccarrecie. Trzeba by poszukac w archiwach rodzinnych kardynala, byc moze daloby sie odzyskac cenne materialy.